Επιμνημόσυνος Λόγος του Προέδρου της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ και πρώην Προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων κ. Μάριου Καρογιάν στο Εθνικό Μνημόσυνο των ηρώων Γιαννάκη Αεροπόρου και Βάνιου Σπανιά

(Κοινότητα Φασούλας, 9 Δεκεμβρίου, 2018)

Με αισθήματα συγκίνησης, δέους και εθνικής υπερηφάνειας συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ, στον Ιερό τούτο Ναό για να αποδώσουμε τον πρέποντα φόρο τιμής και τον προσήκοντα σεβασμό στους ήρωες μας.

Είναι μεγάλη η τιμή για εμένα να προσκληθώ από τις οικογένειες των ηρώων και από την Κοινότητα, να εκφωνήσω τον σημερινό επιμνημόσυνο λόγο.

Είναι περιπτώσεις, που όσα ωραία λόγια και να πεις, ο λόγος είναι φτωχός και ανεπαρκής να αποτυπώσει το μεγαλείο της προσφοράς και των αγώνων τους προς την πατρίδα.

Στα δικά μας παλληκάρια, τα παλληκάρια  της δικής σας Κοινότητας, αλλά και όλης της Κύπρου, που υπερασπίστηκαν μέχρις εσχάτων την πατρίδα, ποτίζοντας με το αίμα τους την πατρώα γη, κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ.

Είμαστε ευγνώμονες σε αυτούς που με τη αυτοθυσία τους επιτρέπουν σε εμάς να ζούμε, σήμερα σε αυτό τον μαρτυρικό τόπο.

Ως φορείς μιας κληρονομιάς χιλιάδων χρόνων, έχουμε υπέρτατο χρέος να διαφυλάξουμε την αλήθεια της ιστορίας μας.

Την αλήθεια που αποδίδει αλάνθαστα τη φυσιογνωμία μας και την ταυτότητά μας μέσα στο σύγχρονο κόσμο.

 

Κυρίες και κύριοι,

Είμαστε, σήμερα, όλοι εδώ για να υποκλιθούμε ενώπιον των ηρώων μας, τον Γιαννάκη Αεροπόρο και τον Βάνιο Σπανιά, που προσέφεραν στο εθνικό θυσιαστήριο ό,τι πολυτιμότερο είχαν, την ίδια τους τη ζωή, για την προάσπιση της ελευθερίας και της εδαφικής ακεραιότητας της πατρίδας μας.

Ο Γιαννάκης Αεροπόρος και ο Βάνιος Σπανιάς, είναι δυο ήρωες Αστυνομικοί που έκαναν τα πάντα για να φυλάξουν τις δικές μας Θερμοπύλες, σε δύο διαφορετικές περιόδους της πολυτάραχης ιστορίας του τόπου μας.

Στην Τουρκανταρσία του 1963 και στην Τουρκική εισβολή του 1974 αντίστοιχα, τα δυο παλικάρια επέλεξαν να  θυσιάσουν τα όνειρα της νιότης τους,  να αποχωριστούν για πάντα τους αγαπημένους τους, να δώσουν τη ζωή τους για μια λεύτερη πατρίδα.

Το Δεκέμβρη του 1963, στις μάχες της Ομορφίτας, στα 22 χρόνια της πρώτης του νιότης, ο Γιαννάκης Αεροπόρος έκοψε το νήμα της ζωής του προασπιζόμενος πατρίδα και ιδανικά.  Γεννημένος το 1941 στη Λάπηθο και παντρεμένος στη Φασούλα με την Λέλλα από το γένος Κυριάκου Παπαρέ, ο Γιαννάκης δεν υπήρξε ο συμπτωματικός ήρωας της στιγμής.  Αντίθετα, η πορεία του ήταν ευθεία και ανοδική, ξεκινώντας από μόλις 14 χρονών στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 55-59.

Συνεπής στο κάλεσμα της πατρίδας υπήρξε και ο Βάνιος Σπανιάς που στις μάχες του αεροδρομίου το 1974, πρόταξε, μαζί με τους συναγωνιστές του, τα στήθη του απέναντι στον Τούρκο εισβολέα, αγωνιζόμενος υπέρ βωμών και εστιών. Ύψωσε με την τελευταία του πνοή την τιμή της αντίστασης απέναντι στον εθνικό εξευτελισμό των γεγονότων του 74.

Γεννημένος το 1944 στη Φασούλα, συνειδητός αγωνιστής, Αστυνομικός και εκ πεποιθήσεως μέλος των δυνάμενων ασφαλείας του κράτους, ήταν πάντα παρών.

Ο Γιανννάκης και ο Βάνιος υπήρξαν κορυφαίες αγωνιστικές μορφές στην ηρωική αντίσταση του λαού μας.

Ήταν μέλη μιας νέας γενιάς Ελλήνων της Κύπρου που ανέλαβαν τη βαριά ευθύνη αλλά και την ύψιστη τιμή να υπερασπίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία από την απόπειρα της Τουρκίας να την καταλύσει.

Την ίδια στιγμή, με τη γεμάτη ηρωισμό και αυταπάρνηση, δράση τους, άφησαν μια ιερή παρακαταθήκη τόσο στην Κυπριακή Αστυνομία όσο και προς τις οικογένειες τους, αλλά και την κοινωνία ευρύτερα.

 

Κυρίες και κύριοι,

Πέρασε περίπου μισός αιώνας από τότε, όμως, η θυσία των ηρώων μας παραμένει ακόμα αδικαίωτη.

Καθήκον και υποχρέωσή μας καθίσταται η διατήρηση της ιστορικής μνήμης, αλλά και η άρνηση συμφιλίωσης με τα τετελεσμένα της κατοχής.

Και μιλώντας για τετελεσμένα, τονίζω για ακόμα μια φορά πως το σημερινό status quo, η κατάσταση αυτή στην πατρίδα μας είναι απαράδεκτη, παράνομη και σε καμία περίπτωση δεν την αποδεχόμαστε.

Για εμάς η μη λύση δεν είναι λύση.

Δεν θα ήθελα να διανοηθώ καν πως η παρούσα κατάσταση έχει βολέψει κάποιους ή εξυπηρετεί τα όποια συμφέροντα, ώστε να επιθυμούν την στασιμότητα στο κυπριακό.

Πρέπει να επιδιώξουμε την επανέναρξη  των διαπραγματεύσεων το συντομότερο δυνατό.

Εμείς δεν φοβόμαστε τον διάλογο.

Ούτε φοβόμαστε να συζητήσουμε προτάσεις ή ιδέες που ενδεχομένως να οδηγήσουν στην άρση του σημερινού αδιεξόδου, φτάνει, φυσικά με αυτές τις προτάσεις να διασφαλίζεται η μία και μόνη κυριαρχία, η μία διεθνής προσωπικότητα και η μία ιθαγένεια και να είναι μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Γι’ αυτό, αντί να αντιπαλευόμαστε τους ίδιους τους εαυτούς μας, πιστεύουμε πως ήρθε η ώρα να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες που μας αναλογούν και να βάλουμε τον «δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων».

Οι καιροί είναι πονηροί και χαλεποί.

Οι επόμενες μέρες θα είναι δύσκολες.

Η κάθοδος της Ειδικής Απεσταλμένης του ΓΓ των Ηνωμένων Εθνών κ. Λούτ με βασικό ζητούμενο τη συμφωνία των λεγόμενων «όρων αναφοράς» θα μας φέρει ενώπιον σοβαρών προκλήσεων.

Ανάμεσα στους όρους αναφοράς είναι και το πλαίσιο του Γ.Γ του ΟΗΕ κ. Γκουντιέρες, το οποίο με όλα τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα, θεωρούμε πως αποτελεί καλή βάση συζήτησης για επανέναρξη των συνομιλιών στη βάση ΔΔΟ ομοσπονδίας.

Ταυτόχρονα, όμως, επιβάλλεται ο καθορισμός των ορίων σε κάθε διαπραγματευτικό κεφάλαιο ξεχωριστά αλλά και συνολικά στα οποία θα μπορούσε να καταλήξει η πλευρά μας προκειμένου να επιτευχθεί λύση εντός των παραμέτρων των ΗΕ.

Η απουσία αυτών των ορίων έχει οδηγήσει ιστορικά σε ζημιογόνες παραχωρήσεις εκ μέρους της πλευράς μας τόσο κατά την διαπραγμάτευση επιμέρους κεφαλαίων όσο και επί σημαντικότερων θεμάτων αρχής (χάριν της επίτευξης «προόδου» είτε για αποφυγή «ναυαγίου» της εκάστοτε διαδικασίας) που αθροιστικά μας οδηγούν σε ένα σαφέστατα ετεροβαρές αποτέλεσμα εις βάρος της Ε/Κ πλευράς.

 

Κυρίες και κύριοι,

Η Κύπρος βρίσκεται ενώπιον σοβαρών διλημμάτων και κρίσιμων εξελίξεων. Χρέος μας είναι να συνεχίσουμε να πολιτευόμαστε συλλογικά, με νηφαλιότητα,  με διεκδικητικό ρεαλισμό και με γνώμονα πάντα το συμφέρον της πατρίδας και του λαού μας.

Πρέπει να συνεχίσουμε να αποτελούμε σταθερό ανάχωμα σε οποιανδήποτε προσπάθεια εκτροπής του κυπριακού αλλά και σε κάθε φωνή επικίνδυνου λαικισμού.

Αυτό υπαγορεύει το χρέος μας προς την πατρίδα, τους ήρωες και τους μάρτυρές μας. Αυτό υπαγορεύει το χρέος μας προς τις επόμενες γενιές.

Το καλύτερο μνημόσυνο για τους ήρωές μας είναι να αγωνιστούμε όλοι μαζί, με ανιδιοτέλεια και λογισμό, για την ελευθερία και την επανένωση της πατρίδα μας, για την χαμένη αξιοπρέπεια του τόπου μας, για την προκοπή και την πρόοδο του λαού και των παιδιών μας.

 

Αγαπητοί και σεβαστοί συγγενείς,

Πρέπει να αισθάνεστε υπερήφανοι για την κληρονομιά που οι δικοί σας άνθρωποι άφησαν, όχι μόνο σε εσάς, αλλά και στην κοινωνία ολόκληρη και ιδιαίτερα στην πολιτική ηγεσία. Μια κληρονομιά που σε εσάς αποδίδει την ύψιστη τιμή και σε εμάς την ευθύνη για τη δικαίωση της θυσίας τους.

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, φωτεινό το ηρωικό παράδειγμα των ηρώων που σήμερα μνημονεύουμε, επαναλαμβάνοντας παράλληλα τη δέσμευση να αγωνιστούμε για τη δικαίωση της θυσίας τους.

Αιωνία ας είναι η μνήμη σας.