ΟΜΙΛΙΑ ΜΑΡΙΟΥ ΚΑΡΟΓΙΑΝ ΣΤΟ ΙΔΡΥΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ 21 Οκτωβρίου, 2018

Φίλες και φίλοι

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές

Συμπατριώτισσες και Συμπατριώτες

 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την υποδοχή σας

Ένα θερμό ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας

Ένα από καρδιάς ευχαριστώ για την ενεργή συμμετοχή σας στη γέννηση της Δημοκρατικής Παράταξης,

στη σύνταξη του καταστατικού της,

στην επεξεργασία των θέσεών  της,

στη διατύπωση των βασικών αρχών της.

Λειτουργήσαμε συλλογικά και δημοκρατικά,

Όπως συλλογικά και δημοκρατικά δεσμευόμαστε να κάνουμε το κάθε μας βήμα,

Να παίρνουμε την κάθε μας απόφαση,

Να  χαράζουμε την κοινή μας πορεία.

Γιατί στο όνομα της κοινής έγνοιας μας να διαμορφώσουμε το ΟΡΑΜΑ του αύριο είναι σήμερα ιδρύουμε την Παράταξή μας.

Είμαστε, λοιπόν, σήμερα, εδώ για  κάτι σπουδαίο:

Είμαστε εδώ για να ξαναβάλουμε τον άνθρωπο στο κέντρο της πολιτικής μας ζωής.

Τον πολίτη στη θέση που του δίνει αξία, ρόλο, προοπτική.

Για να δυναμώσουμε τη φλόγα των ελπίδων του  για το αύριο της πατρίδας, του λαού, των παιδιών μας.

Για να παλαίψουμε μαζί του για μια καλύτερη ζωή.

Να γυρίσουμε τη σελίδα της πολιτικής παρακμής.

Να κερδίσουμε τη μάχη για την ανανέωση του κομματικού μας συστήματος,

Την αναγέννηση των δημιουργικών δυνάμεων του τόπου,

Την υπέρβαση της απαξίωσης που υπονομεύει το πολίτευμά μας, απογοητεύει την κοινωνία μας, καταρρακώνει το φρόνημα της νέας γενιάς και καταβαραθρώνει το ηθικό της,

Να ανοίξουμε νέους δρόμους κοινωνικής οργάνωσης, πολιτικής συμμετοχής και αειφόρας ανάπτυξης.

Ενάντια σε κάθε ιδεοληψία.

Μακριά από κάθε ερασιτεχνισμό.

Μακριά από κάθε προσωπικό ετσιθελισμό, τυφλό δογματισμό ή ανεύθυνο πειραματισμό.

Μακριά από κάθε αδιαφανή συνδιαλλαγή, παρωχημένη νοοτροπία, συμφεροντολογική λογική.

Από κάθε δημαγωγικό λαϊκισμό, αναχρονιστικό  παλαιοκομματισμό, κοινωνικά ανάλγητο νέο-φιλελευθερισμό ή ιστορικά ξεπερασμένο αριστερισμό.

Και πάνω απ’ όλα είμαστε εδώ για να κάνουμε χώρο σε νέες ιδέες,

Να δώσουμε βήμα και φωνή σε νέους ανθρώπους,

Να δημιουργήσουμε νέα πρότυπα συμπεριφοράς, σκέψης, δράσης, αλλά την ίδια ώρα να ξαναζωντανέψουμε αξίες που οι γονιοί μας είχαν ως χαρακτηριστικά, που είναι η ανθρωπιά, ο αλληλοσεβασμός, η άδολη αλληλεγγύη και η ντομπροσύνη.

Με ρεαλιστικούς στόχους,

Μετρήσιμα αποτελέσματα,

Παραγωγικές πρακτικές,

Που δίνουν νόημα στην πολιτική συμμετοχή,

Όραμα στην κοινωνία,

Ποιότητα στην καθημερινότητά της.

 

 

Συμπατριώτισσες και Συμπατριώτες,

Φίλες και Φίλοι,

 

Χρόνια τώρα η δημόσια ζωή μας διολισθαίνει στον κατήφορο μιάς πολλαπλής κρίσης.

Κρίσης αντιπροσωπευτικότητας των πολιτικών σχηματισμών.

Κρίσης αξιοπιστίας των κομματικών ηγεσιών.

Κρίσης των ιδεολογικών αξιών που κατέρρευσαν μαζί με τις ιστορικές αντιθέσεις ανάμεσα στην παραδοσιακή  Δεξιά και την παραδοσιακή Αριστερά.

Κρίσης εμπιστοσύνης  προς ένα κομματικό σύστημα που έχασε σταδιακά την επαφή του με την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα.

Που  έχασε ταυτόχρονα την ικανότητα  να ελέγχει τις εξελίξεις, να προετοιμάζει το μέλλον, να οικοδομεί ένα αποτελεσματικό και δίκαιο κοινωνικό Κράτος.

Η οικονομική κρίση των τελευταίων χρόνων σάρωσε ό,τι είχε μείνει από το κεφάλαιο της εμπιστοσύνης των πολιτών.

Ό, τι είχε απομείνει όρθιο στο σύστημα των πολιτικών ταυτίσεων με τα κόμματα και τις ιδεολογίες τους.

Η αποκάλυψη των διαρθρωτικών αδυναμιών, των πολιτικών παθογενειών και των διαχρονικών ευθυνών για τις βλαπτικές πρακτικές ενός αντιπαραγωγικού πελατειακού Κράτους και ενός αδιαφανούς τρόπου διακυβέρνησης βάθυνε ακόμα περισσότερο το χάσμα που χωρίζει σήμερα τη ζώσα κοινωνία των πολιτών από την κλεισμένη στον εαυτό της κοινωνία των πολιτικών.

Οι  αγωνίες της πρώτης και η αυταρέσκεια και η απληστία της δεύτερης έπαψαν να συμβαδίζουν.

Το  χάσμα μεγαλώνει με το πέρασμα του χρόνου και την ενηλικίωση νέων γενεών με τελείως διαφορετικά βιώματα, με διαφορετικές ανάγκες, με άλλες προτεραιότητες σκέψεις και ευαισθησίες.

Με  αξιακές αναζητήσεις  που τους απομακρύνουν όλο και περισσότερο από τις ιστορικές πολιτικές παραδόσεις  που μέχρι πρότινος επέτρεπαν στα  παραδοσιακά κόμματα να συντηρούν την εκλογική τους επιρροή.

Σε κάθε πλέον εκλογική αναμέτρηση ο αριθμός των πολιτών που προσέρχονται στις κάλπες μειώνεται δραματικά.

Η αποχή έχει καταστεί δομικό πολιτικό φαινόμενο.

Η  συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα έχει περιοριστεί σε βαθμό καταθλιπτικό για το κομματικό σύστημα και επικίνδυνο για τη Δημοκρατία.

Στο κενό που δημιουργείται έτσι φυτρώνουν όλα τα άνθη του κακού.

Η απάθεια,

H αδιαφορία,

Η απαισιοδοξία,

Ο μηδενισμός, τα fake news,

Το bulling.

Ο ακραίος ατομισμός και ο ανερμάτιστος ωχαδερφισμός,

Η κοινωνική ανισότητα και ο αφόρητος νεοπλουτισμός.

Η ανθρωπιά χάνεται , η κοινωνική αλληλεγγύη εξασθενεί, οι ηθικές αναστολές αναιρούνται και η διαφθορά  πολλαπλασιάζεται με ρυθμούς επιδημικής νόσου.

Σε ένα τέτοιο νοσηρό περιβάλλον ο πολιτικός θυμός γίνεται ο καλύτερος σύμμαχος στην άνοδο των άκρων που βρίσκουν ελεύθερο πεδίο δράσης.

Η  μισαλλοδοξία,

Η  ξενοφοβία,

Η ομοφοβία,

Ο  εθνικισμός,

Ο  απομονωτισμός

Και τελικά ο  αυτοκαταστροφικός λαϊκισμός  είναι τα προϊόντα της ατιμωρησίας, της ανομίας και, κυρίως, της αυξανόμενης ανασφάλειας

Υπ’ αυτές τις συνθήκες καθίσταται σχεδόν  αδύνατη κάθε ορθολογική δημόσια συζήτηση,

Κάθε διατύπωση  γνώμης με δημιουργικό περιεχόμενο και νηφάλια χαρακτηριστικά.

Οι νούσιμες φωνές δεν ακούγονται.

Οι σοβαροί εγκαταλείπουν το δημόσιο βίο.

Οι καιροσκόποι τον κατακλύζουν.

Οι αντιπαραθέσεις γίνονται στείρες.

Οι τυχοδιωκτισμοί βρίσκουν πρόσφορο έδαφος.

Οι σώφρονες αποθαρρύνονται.

Η μικροπολιτική ανθεί.

Και ο κόσμος αποπροσανατολίζεται αδυνατώντας να ξεχωρίσει τις αλήθειες από τα ψέματα, την ουσία από τις εντυπώσεις, τα πραγματικά από τα ψευδοπροβλήματα, τα αυθεντικά από τα κάλπικα.

 

 

Φίλες και φίλοι,

Συναγωνίστριες και Συναγωνιστές,

 

Το Κυπριακό έχει φθάσει σε κομβικό σημείο μετά την αποτυχία της διάσκεψης στο Crans Montana.  Πολλοί οι λόγοι που μπορεί να επικαλεστεί κανείς για το πώς καταλήξαμε στο σημείο αυτό. Το γεγονός είναι ένα.

Η παρούσα κατάσταση, η συνέχιση του Status Quo δεν μπορεί να συνεχίσει και σίγουρα δεν λειτουργεί προς όφελος της πλευράς μας.

Δεν επιθυμώ να αναλωθώ σε ιστορική αναδρομή του κυπριακού προβλήματος, αλλά θα ήθελα να πω το εξής.  Έχω την πεποίθηση  και από ένα σημείο και μετά ιδίαν γνώση πως όλοι οι ΠτΔ, όλοι οι διαπραγματευτές της Ε/Κ πλευράς έπραξαν στο ακέραιο το καθήκον τους και διεκδίκησαν, με τα δεδομένα της εποχής, το καλώς νοούμενο συμφέρον της πατρίδας.

Αναλόγως της ιστορικής περιόδου αντίστοιχα ήταν και τα δεδομένα αλλά και οι εξωγενείς παράγοντες που συνέθεταν το σκηνικό όπου εξελίσσονταν οι διαδικασίες και οι συνομιλίες για την επίλυση του κυπριακού. Στην πορεία πετύχαμε κάποια θετικά στοιχεία, δεχθήκαμε συμβιβασμούς, κάναμε παραχωρήσεις…

Δυστυχώς έτσι είναι η ζωή. Ο χρόνος είναι αδυσώπητος και βεβαίως τα πάντα ρει. Αυτά δεν τα λέω για να καταλήξω πως φθάσαμε στο τέλος της διαδρομής.

Επιβάλλεται σε βάθος ουσιαστική και ρεαλιστική εκτίμηση των δεδομένων και χάραξη πορείας που θα αποτρέπει την εφαρμογή από την Άγκυρα σχεδίων που θα οδηγούν είτε στη «Ταϊβανοποίηση» των κατεχομένων είτε στην κατ’ουσία πλήρη ενσωμάτωση τους στην Τουρκία.  Ταυτόχρονα επιβάλλεται ο καθορισμός των ορίων σε κάθε διαπραγματευτικό κεφάλαιο ξεχωριστά αλλά και συνολικά στα οποία θα μπορούσε να καταλήξει η πλευρά μας προκειμένου να επιτευχθεί λύση εντός των παραμέτρων των ΗΕ.  Η απουσία αυτών των ορίων έχει οδηγήσει ιστορικά σε ζημιογόνες παραχωρήσεις εκ μέρους της πλευράς μας τόσο κατά την διαπραγμάτευση επιμέρους κεφαλαίων όσο και επί σημαντικότερων θεμάτων αρχής (χάριν της επίτευξης «προόδου» είτε για αποφυγή «ναυαγίου» της εκάστοτε διαδικασίας) που αθροιστικά μας οδηγούν σε ένα σαφέστατα ετεροβαρές αποτέλεσμα σε βάρος της Ε/Κ πλευράς.

Ο όρος Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία είναι ίσως η πλέον ταλαιπωρημένη έννοια αφού, από την εισαγωγή του όρου στη συζήτηση του κυπριακού προβλήματος, διήλθε πολλών αναλύσεων, επεξηγήσεων και ερμηνειών, αφού στόχος όλων ήταν πολλές φορές να την φέρουν στα μέτρα τους, είτε για να την εξιδανικεύσουν είτε για να την δαιμονοποιήσουν.

Ο όρος ΔΔΟ είναι μία δυναμική έννοια η οποία και βεβαίως δεν παραμένει σταθερή ούτε και ανεπηρέαστη των εξελίξεων. Ως τέτοια λοιπόν, η συζήτηση για την ΔΔΟ, θα πρέπει να προσμετρά και να ανταποκρίνεται στις πραγματικότητες. Μία πραγματικότητα είναι ότι στη γένεση του όρου της ΔΔΟ η Κυπριακή Δημοκρατία δεν ήταν κράτος μέλος της Ε.Ε. Το γεγονός ότι πλέον αποτελεί πλήρες μέλος της Ε.Ε με ό, τι δικαιώματα και υποχρεώσεις αυτό συνεπάγεται δεν μπορεί να παραγνωριστεί ούτε και να θεωρηθεί ως δευτερευούσης σημασίας, αφού σε διαφορετική περίπτωση όποια λύση εξευρεθεί που να μετεξελίσσει την μορφή της Κυπριακή Δημοκρατία σε Ομοσπονδιακή θα είναι κατά παράβαση του κοινοτικού κεκτημένου και θα δημιουργεί σειρά σοβαρών επιπλοκών.

Για εμάς η ΔΔΟ δεν είναι σημαία αλλά γίνεται αποδεκτή κατ’ οικονομίαν ως οδυνηρός συμβιβασμός της πλευράς μας προκειμένου να επιτευχθεί μία έντιμη λύση του Κυπριακού.  Αποτελεί το πλαίσιο της λύσης, που έχει τύχει της επιδοκιμασίας του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ, στο οποίο θα προστεθούν επιμέρους στοιχεία το οποία στο σύνολο τους θα συνθέτουν το σχέδιο λύσης.

Είναι για αυτό το λόγο που η ΔΔΟ έχει ιδιαίτερη σημασία αφού όποια τυχόν λύση συμφωνηθεί θα είναι εντός αυτού του πλαισίου.  Η ΔΔΟ δεν αποτελεί όρο σημειολογικό, αλλά πλαίσιο ουσιαστικό για την συνολική λύση του Κυπριακού.  Συνεπώς η οποιαδήποτε διαφωνία με αυτό το πλαίσιο θα πρέπει έντιμα και με παρρησία να δηλωθεί ξεκάθαρα ενώπιον του Κυπριακού λαού, αντί με σοφιστείες να επιδιώκεται ο παραμερισμός του υποβιβάζοντας την ουσία σε επίπεδο δήθεν ονοματολογίας.

Η λύση πρέπει να εδράζεται στο γεγονός ότι το κυπριακό είναι κατ’ εξοχήν πρόβλημα ξένης εισβολής, συνεχιζόμενης κατοχής κατά παράβαση του Διεθνούς Δικαίου και παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πρέπει επίσης να βασίζεται:

  1. Στα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γενικής Συνέλευσης για το Κυπριακό.
  2. Στις Συμφωνίες Κορυφής του 1977 και 1979 και 8ης Ιουλίου 2006 (ΔΔΟ)
  • Στην απόφαση του κυπριακού ελληνισμού για απόρριψη του σχεδίου Ανάν. (απερρίφθη το σχέδιο όχι η ΔΔΟ)
  1. Στο γεγονός ότι η Κυπριακή Δημοκρατία αποτελεί πλήρες και ισότιμο μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι το σύνολο του κοινοτικού κεκτημένου θα πρέπει να εφαρμόζεται σε ολόκληρη την Κύπρο μετά τη λύση χωρίς μόνιμες παρεκκλίσεις και εξαιρέσεις.
  2. Στις ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου της 18ης Σεπτεμβρίου 2009.
  3. Στον αναβαθμισμένο γεωστρατηγικό ρόλο της Κύπρου όπως διαμορφώθηκε μετά την ανεύρεση υδρογονανθράκων.
  • Στις αποφάσεις Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων (ΕΔΑΔ, ΔΕΚ).

 

Το κυπριακό (Ομόσπονδο) κράτος πρέπει να έχει μία και μόνη κυριαρχία, διεθνή προσωπικότητα και ιθαγένεια και να είναι μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η λύση πρέπει να κατοχυρώνει την ενότητα κράτους, λαού, θεσμών και οικονομίας.

Διλλήματα του τύπου «λύση δύο κρατών» για εμάς δεν υπάρχουν. Δεν πρόκειται να υποταχθούμε στις επιδιώξεις της Τουρκίας, γκρεμίζοντας κάθε πιθανότητα και ελπίδα επανένωσης της πατρίδας μας. Διαφορετικά, κινδυνεύουμε να εμπλακούμε σε ατέρμονες και ανεδαφικές συζητήσεις, που στο τέλος της ημέρας θα είναι αυτοκαταστροφικές για εμάς, αφού σε περίπτωση νέου αδιεξόδου, με ευθύνη όπως πάντοτε της Τουρκίας, αυτό που θα παραμείνει θα είναι το κεκτημένο της συζήτησης δύο κρατών.

Και επαναλαμβάνω, δεν είμαστε καθ’ οιονδήποτε τρόπο διατεθειμένοι να εκχωρήσουμε στην Τουρκία την μισή μας πατρίδα.

Γι’ αυτό ζητούμε να εξαντληθεί κάθε περιθώριο για την επανέναρξη των συνομιλιών. Όχι για χάριν της συνέχισης αυτών αλλά για την καταγραφή προόδου.

Το κατατεθέν πλαίσιο Γ.Γ ΟΗΕ κ. Γκουντέρες με όλα τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα  αποτελεί καλή βάση συζήτησης.

Θα πρέπει συλλογικά και με νηφαλιότητα να αξιολογηθούν τα δεδομένα, το διεθνές περιβάλλον και οι πραγματικότητες, να σταθμιστούν με προσοχή οι δυνατότητες μας (από κοινού με την Ελλάδα) να επηρεάσουμε τις εξελίξεις και να εκτιμηθούν οι στρατηγικές επιλογές που έχουμε προκειμένου να επιτύχουμε λύση που θα εξασφαλίζει το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού στη γη των προγόνων του.

 

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, φίλες και φίλοι,

Τα νέα γεωστρατηγικά δεδομένα που διαμορφώνονται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου ευνοούν την θέσπιση μιας γνήσια ρεαλιστικής στρατηγικής. Όλοι συνηγορούν στο ότι η Κύπρος θα πρέπει να εκμεταλλευτεί πολιτικά την εξεύρεση υδρογονανθράκων, τις εύθραυστες (δεν ξέρουμε για πόσο ακόμη) ισορροπίες μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, αλλά και την διαφαινόμενη ψύχρανση των σχέσεων της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και με άλλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία.  Οι εξελίξεις αυτές δεν μπορούν παρά να είναι διασυνδεδεμένες με τις προσπάθειες μας για την επίλυση του κυπριακού προβλήματος.

Στη συνεχή προσπάθεια υποστήριξης των δικαίων μας, πολλές φορές διαπιστώσαμε πως τα συμφέροντα των «μεγάλων» είναι αυτά που κινούν τις εξελίξεις στη διεθνή πολιτική σκακιέρα. Στις διάφορες αναζητήσεις μας στα διεθνή δρώμενα, περάσαμε από τις παρυφές της διεθνούς πολιτικής, από τους Αδέσμευτους και την Κοινοπολιτεία, στον πυρήνα της διεθνούς πολιτικής με την ένταξη μας το 2004 στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στη δική μας θεώρηση, αυτή η πλουραλιστική προσέγγιση δεν εμποδίζει ούτε και απαγορεύει να εμβαθύνουμε και να καλλιεργήσουμε τις διμερείς σχέσεις της Κύπρου με σημαντικές χώρες της γειτονίας μας προς εξυπηρέτηση και διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων. Παράλληλα, γνωρίσουμε και δεν λησμονούμε την διαχρονική στήριξη της Ρωσίας και της Κίνας που σαν μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας σε καιρούς δύσκολους στάθηκαν δίπλα μας ως σανίδα σωτηρίας.

Στη δική μας θεώρηση, οφείλουμε και πρέπει να είμαστε ρεαλιστές. Να δρούμε και να αντιδρούμε σε ένα συνεχές μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον. Στο πλαίσιο αυτό, μόνον μέσω ενός διεκδικητικού ρεαλισμού μπορούμε να προασπίσουμε τα δίκαια και τα συμφέροντα μας διασφαλίζοντας έτσι τις μελλοντικές γενεές.

Ως μέλος της Ε.Ε η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να είναι αξιόπιστος εταίρος και να συμβάλλει δημιουργικά προς το όραμα μίας Ενωμένης Ευρώπης.

Οφείλει, παράλληλα να αξιοποιήσει και να επεκτείνει το ρόλο της στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό την στρατηγική της θέση στην περιοχή.

Συναγωνίστριες και Συναγωνιστές,

 

Οι καιροί δεν περιμένουν και οι κίνδυνοι που παραμονεύουν είναι πολλοί και όχι πάντα ορατοί.

Δεν αφορούν μόνο στην απελευθέρωση και επανένωση της πατρίδας.

Αφορούν στο σύνολο της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Αφορούν στην βιωσιμότητά τους, στην ποιότητά τους, στη δημιουργικότητά τους.

Αφορούν στην ασφάλειά μας, στην ευημερία μας, στην υγεία μας, στην παιδεία μας, στον πολιτισμό μας, στο περιβάλλον μας.

Στη θέση μας στην περιοχή, στην Ευρώπη, στον κόσμο.

Σε ένα κόσμο αυξανόμενης αστάθειας, μεγάλης αβεβαιότητας, πολλαπλασιαζόμενων εντάσεων και προβλημάτων.

Από την έκρηξη των ανισοτήτων μέχρι την έξαρση της τρομοκρατίας, της βίας, των φυλετικών διακρίσεων και των θρησκευτικών παθών.

Από τη διόγκωση των μεταναστευτικών ρευμάτων μέχρι την επιταχυνόμενη κλιματική αλλαγή και τις επεκτεινόμενες φυσικές και περιβαλλοντικές καταστροφές.

Δεν μπορούμε να βρισκόμαστε στο έλεος των διεθνών συγκυριών ούτε των γεωπολιτικών ανατροπών.

Δε μας επιτρέπεται η αμεριμνησία.

Δεν συγχωρείται ο εφησυχασμός.

Είναι ώρες ευθύνης .

Είναι ώρες υπέρβασης.

Οφείλουμε να δράσουμε ανάλογα.

Αναλαμβάνοντας ο καθένας τις δικές του ευθύνες και όλοι μαζί τις συλλογικές.

Γι’ αυτό είμαστε εδώ.

Για να αναλάβουμε αυτές που αναλογούν σε μας.

Και σε μία από αυτές τις προκλήσεις απαντώ σήμερα αποδεχόμενος την πρόσκληση αυτών που είχαν την πρωτοβουλία ίδρυσης της Δημοκρατικής Παράταξης να αναλάβω την ηγεσία της, ως ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΙΣΩΝ.

Τους ευχαριστώ και τους διαβεβαιώνω ότι  αντιλαμβάνομαι την τιμή που μου έκαναν ως χρέος.

Απέναντι στους ίδιους, αλλά και απέναντι στους συμπολίτες μας.

Τους οφείλουμε την αλήθεια.

Τους χρωστάμε ένα όραμα με σχέδιο και λογισμό.

Χωρίς μισόλογα.

Χωρίς υπεκφυγές.

Ταυτιζόμαστε με την πλειοψηφία τους.

Συμμεριζόμαστε την κοινή λογική τους και το περί δικαίου αίσθημά τους.

Μοιραζόμαστε τις  αγωνίες τους.

Αναμετρόμαστε με τις προσδοκίες τους.

Σε αυτές θέλουμε να ανταποκριθούμε με την ίδρυση της Δημοκρατικής Παράταξης.

Με το δικό τους μέτρο θέλουμε να κριθούν οι πράξεις μας.

Το δικό τους βάρος αναλαμβάνουμε να σηκώσουμε με τη δύναμη που μας δίνει η συνείδηση του χρέους, η αίσθηση του καθήκοντος και η πίστη στις αξίες χωρίς τις οποίες η Δημοκρατία δε μπορεί να υπάρξει.

Γι’ αυτό απευθυνόμαστε σε όλους τους πολίτες ανεξαίρετα.

Απευθυνόμαστε, όμως ιδιαίτερα στους μετριοπαθείς, στους μετρημένους, στους νηφάλιους, στους ψύχραιμους και ορθολογικά σκεπτόμενους πολίτες.

Γι’ αυτό απευθυνόμαστε σε αυτούς που αποστρέφονται τις στείρες αντιπαραθέσεις,

Που απορρίπτουν το φανατισμό,

Που δεν έχουν ιδεοληψίες,

Που δεν επηρεάζονται από προκαταλήψεις.

Γι΄αυτό απευθυνόμαστε σε αυτούς που δυσανασχετούν με την ανευθυνότητα,

Που δεν ανέχονται την αλαζονεία και την προσωπολατρία,

Που δεν αποδέχονται την πατριδοκαπηλία,

Που δεν ενδίδουν σε εκβιαστικά διλήμματα, σε διχαστικά κηρύγματα, σε όρους και λόγους μίσους και διχόνοιας.

Απευθυνόμαστε σε όλους αυτούς που πιστεύουν στην ανάγκη για εθνική συνεννόηση και πολιτική σταθερότητα.

Απευθυνόμαστε στους νέους που ανυπομονούν να μάθουν, να εργασθούν, να εκφραστούν, να δημιουργήσουν,

Στους εργαζόμενους που θέλουν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας,

Στους επιχειρηματίες που θέλουν να αναπτύσσονται σε ένα υγιές οικονομικό περιβάλλον,

Στους γονείς που αγωνίζονται για τα παιδιά τους,

Στα παιδιά που αγωνιούν για το μέλλον τους,

Στους ηλικιωμένους που αξίζουν μια περήφανη ζωή,

Στις επερχόμενες γενιές που δικαιούνται να ζήσουν καλύτερα από τις προηγούμενες.

Με τη  Δημοκρατική Παράταξη δεν επιδιώκουμε να καλύψουμε μόνο ένα κενό στο κέντρο του ιδεολογικού φάσματος.

Φιλοδοξούμε πολύ περισσότερο  να ξαναδώσουμε στην πολιτική το χαμένο νόημά της.

Όραμα μας είναι να επανασυνδέσουμε την πολιτική με τις ζωτικές ανάγκες των πολιτών.

Να την ταυτίσουμε με τη ζωή και τα ενδιαφέροντά τους, τους αγώνες και τις αγωνίες τους, τα όνειρα και τις προσδοκίες τους.

Να την κάνουμε μέσο εξυπηρέτησης του συμφέροντος των πολλών, όχι των λίγων και προνομιούχων.

Να την κάνουμε εργαλείο επίτευξης εθνικών στόχων, όχι επιβολής προσωπικών στρατηγικών.

Να την ξαναθέσουμε στην υπηρεσία των κοινωνικών προτεραιοτήτων, όχι των κομματικών ηγεσιών.

Να την απαλλάξουμε από τις κακοδαιμονίες του πολιτικαντισμού και από τις παθογένειες του κομματισμού.

Να την κάνουμε παραγωγό καλών παραδειγμάτων και υποδειγματικών προτύπων.

Να την απελευθερώσουμε από τα δεσμά των μεγάλων συμφερόντων, των άνευ αρχών συμβιβασμών, των μηχανισμών της αδιαφάνειας, της διαπλοκής και της ανομίας.

Να την καταστήσουμε πηγή έμπνευσης ρηξικέλευθων τομών, ευφάνταστων πρωτοβουλιών, καινοτόμων και κοινωνικά ωφέλιμων ιδεών.

Να την κάνουμε πεδίο σύνθεσης διαφορετικών απόψεων, χώρο διάκρισης των καλύτερων και καταφύγιο των πιο αδύναμων.

Να τη βάλουμε στο δρόμο που οδηγεί στην αρετή και την αριστεία,  όχι στη διαστροφή και τη διαφθορά, στην πονηρία  και τη διαβολή.

Να τη μετατρέψουμε σε διαδικασία ουσίας όχι σε τεχνική εξουσίας.

Να την ταυτίσουμε με τη συμμετοχική δημοκρατία όχι με την προσχηματική νομιμοποίηση αποφάσεων που λαμβάνονται ερήμην αυτών υπέρ των οποίων υποτίθεται ότι λαμβάνονται.

 

 

Συναγωνίστριες και Συναγωνιστές,

Το Ιστορικό Κέντρο γεννήθηκε στην Κύπρο ως πολιτική αναγκαιότητα μιας εποχής κατά την οποία διακυβευόταν η Ανεξαρτησία της και η αδελφοκτόνα σύγκρουση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς  μπορούσε να αποβεί μοιραία για τη διατήρηση και τη μακροημέρευσή της σ’ ένα ψυχροπολεμικό διεθνές περιβάλλον όπου κυριαρχούσε ο θανάσιμος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων και των ιδεολογικών στρατοπέδων τους.

Σήμερα, που ο κόσμος μας πολυμερίζεται, η σημασία των ιδεολογικών αντιθέσεων εκμηδενίζεται και η γενικευμένη απαξίωση κυριαρχεί, ένα Νέο Κέντρο χρειάζεται να συγκροτηθεί  ως αντίπαλο δέος της πόλωσης, ως ώριμη και ήρεμη απάντηση στις προκλήσεις μιας νέας, πολύ διαφορετικής αλλά και πολύ αντιφατικής εποχής.

Ένα Κέντρο που θα ιεραρχεί και θα θέτει πάνω από όλα το καλό του τόπου παρά την δικαίωση των κατά καιρούς προτάσεων του.

Ένα Κέντρο που ως ζωντανός οργανισμός θα  εξελίσσεται και θα αφουγκράζεται τις μεταβαλλόμενες κοινωνικές ανάγκες.

Η φιλοσοφία του Κέντρου δεν είναι κενού περιεχομένου. Είναι ανθρωποκεντρική.

Στέκεται απέναντι στις απόλυτες και δογματικές θέσεις των άκρων. Με μετριοπάθεια και ρεαλισμό, το Κέντρο έχει ως στόχο να υπηρετεί την πολιτική σταθερότητα και την εθνική συνεννόηση.

Το εγχείρημα δεν θα είναι εύκολο.

Είναι όμως αναγκαίο.

Άλλωστε γνωρίζουμε πως, σήμερα, στην Ευρώπη η πλειοψηφία των πολιτών τοποθετείται στο Κέντρο.

Οι Κεντρώοι είναι η σπονδυλική στήλη της φιλελεύθερης Δημοκρατίας. Και είναι με τη δική τους ουσιαστική και ενεργώ συμβολή που χτίστηκε η κοινωνική οικονομία της αγοράς που κυριαρχεί στην Ευρώπη και όχι μόνο.

 

Γνωρίζουμε πως θα πρέπει να αντιπαλέψουμε με κατεστημένα και συμφέροντα, διαπλεκόμενα κέντρα εξουσίας, παραδοσιακές αν όχι οπισθοδρομικές νοοτροπίες, δογματικές αντιλήψεις, εκμαυλισμένες συνειδήσεις, κακοπροαίρετες κριτικές, παραπλανητικές φήμες, κακόβουλα σχόλια, λυσσαλέες  αντιδράσεις και υπόγειες μεθοδεύσεις  οργανωμένες από όσους δεν θέλουν να πετύχουμε.

Εμείς θα συμπορευθούμε με την πλειοψηφία των πολιτών που δε χρειάζεται αφέντες.

Την πλειοψηφία εκείνη που αποτελεί την άλλη Κύπρο.

Την Κύπρο των χιλιάδων ανώνυμων πολιτών, που καθημερινά αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα.

Που υποφέρουν από αποφάσεις άλλων και για τις οποίες δεν ρωτήθηκαν.

Άνθρωποι που χρειάζονται να τους δοθούν ευκαιρίες και δυνατότητες.

Αυτοί οι άνθρωποι, αυτή η άλλη Κύπρος είναι η έμπνευση και η δύναμη μας.

Η κοινωνία χρειάζεται υπηρέτες των αναγκών της,

δέκτες των μηνυμάτων της,

Συνθέτες της πολυφωνίας της,

Ξενιστές  των αξιών που θα την πείσουν να επιστρέψει στον αγώνα για μια Δημοκρατία  ίσων ευκαιριών και κοινωνικών συμφωνιών.

Με αυτή την πλειοψηφία  θα κερδίσουμε το στοίχημα.

Με αυτή την πλειοψηφία θα πορευθούμε από την αρχή.

Από αυτή την πλειοψηφία θα κριθούμε.

 

Πάμε, λοιπόν να τη συναντήσουμε.

Πάμε  να δώσουμε μαζί της τη μάχη της αναγέννησης του Κέντρου.

Πάμε να δώσουμε σε όλους το παράδειγμα της αξιοπιστίας, της αξιοκρατίας, της συνέπειας.

Πάμε να δώσουμε τον αγώνα με απτά επιχειρήματα, συγκεκριμένες προτάσεις, καλομελετημένα σχέδια.

Πάμε να κάνουμε πράξη τη Διακήρυξή μας, να εφαρμόσουμε πιστά το καταστατικό μας, να φέρουμε το νέο και το διαφορετικό.

Πάμε να δώσουμε τον αγώνα τον τίμιο, τον καθαρό,

Πάμε να κάνουμε πράξη αυτά που οραματιζόμαστε,

Αυτά που μας επιβάλλει η συνείδηση μας και οι αρχές μας.

Μαζί πάμε να κάνουμε την ΝΕΑ ΑΡΧΗ!!!