Ο επικήδειος λόγος και το ύστατο χαίρε του Προέδρου Καρογιάν στον Ανδρέα Κωνσταντίνου

Επικήδειος λόγος του Προέδρου της Δημοκρατικής Παράταξης Μάριου Καρογιάν, στην κηδεία του επί χρόνια πολύτιμου συνεργάτη και φίλου Ανδρέα Κωνσταντίνου

(Δευτέρα, 24 Ιουνίου, 2019 – Εκκλησία Απ. Ανδρέα – Πλατύ Αγλαντζιάς)
———————————–

Μαζευτήκαμε όλοι, εμείς, σήμερα για να απευθύνουμε το ύστατο χαίρε σε μια εξέχουσα προσωπικότητα, σε ένα μοναδικό ΑΝΘΡΩΠΟ.

Η καρδιά κτυπά με αλλόκοτους ρυθμούς και τα λόγια μπερδεύονται, γιατί τα συναισθήματα που προκαλεί ένας πρόωρος και αδόκητος θάνατος είναι περίεργα και δυσεξήγητα.

Βιώνουμε σήμερα μέσα στη βαριά οδύνη μας ακόμα μια επιβεβαίωση της γνωστής ρήσης «οι καλοί φεύγουν νωρίς».
Έλαχε σε εμένα το θλιβερό προνόμιο να απευθύνω τον ύστατο χαιρετισμό στον επί πολλά χρόνια πολύτιμό μου συνεργάτη και αγαπημένο φίλο Ανδρέα Κωνσταντίνου.

Το σύντομο γήινο ταξίδι του Ανδρέα, ξεκίνησε πριν από 67 χρόνια. Με ταπεινή καταγωγή, γόνος μίας φτωχής και έντιμης οικογένειας, ο Ανδρέας ανδρώθηκε και φοίτησε τα μαθητικά του χρόνια στην Πάφο.

Αφού υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στην Εθνική Φρουρά, έφυγε για σπουδές στην Αθήνα. Σπούδασε δημοσιογραφία και οικονομικές επιστήμες.

Στην Αθήνα γνώρισε και τον μεγάλο του έρωτα, την αγαπημένη του Λένια, με την οποία ευτύχησε να αποκτήσουν δυο παιδιά, τον Ηλία και την Έφη.

Ο Ανδρέας υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΛΜΟΥ και ένας από τους πρώτους που εντάχθηκαν στις τάξεις της φοιτητικής οργάνωσης «ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ». Από τότε οι δημοκρατικές πεποιθήσεις του άρχισαν να διαμορφώνονται και να ξεδιπλώνονται οι έμφυτες αρετές του.

Ακολούθως, εντάχθηκε στις τάξεις του ΔΗ.ΚΟ. εμπνευσμένος από τα οράματα και τους αγώνες του αείμνηστου Σπύρου Κυπριανού. Υπηρέτησε στο ΔΗ.ΚΟ. ως επαγγελματικό στέλεχος και διετέλεσε για σειρά ετών Εκπρόσωπος Τύπου και ακολούθως ως Διευθυντής και Γραμματέας Τύπου και Διαφώτισης. Υπήρξε εκλελεγμένο μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΔΗ.ΚΟ. για συνεχείς θητείες και αφυπηρέτησε από την θέση του Γενικού Διευθυντή.

Υπηρετώντας τη δημοσιογραφία εργάστηκε ως Δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Ελεύθερη Κύπρος» και από τον Σεπτέμβριο του 1977, μαζί με άλλους συναγωνιστές, υπήρξε η καρδιά της μαχόμενης δημοσιογραφίας υπέρ των θέσεων του Δημοκρατικού Κόμματος στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» ως Αρχισυντάκτης.

Ως ένδειξη της εκτίμησης για την προσφορά του στην τέταρτη εξουσία, διορίστηκε μέλος και ακολούθως Αντιπρόεδρος στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΡΙΚ.

Από το 2008 μέχρι τον Μάιο του 2011 υπήρξε ένας από τους πιο στενούς μου συνεργάτες στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ως Διευθυντής του Γραφείου Τύπου της Βουλής.

Τον θυμάμαι στην καθημερινή του τριβή με τα σημαντικά θέματα του Κοινοβουλίου και την ευρηματικότητα του στον χειρισμό λεπτών και πολυσύνθετων προβλημάτων.

Διακρίθηκε επίσης ως ενεργός πολίτης, με σημαντική κοινωνική και πολιτιστική δράση. Οι δημοσιεύσεις και τα άρθρα του στον κυπριακό και ελληνικό τύπο είναι αψευδής μαρτυρία της ευρυμάθειας, των μεγάλων ευαισθησιών, των πνευματικών ανησυχιών και αναζητήσεων του.

Φίλε καλέ, φίλε ακριβέ,
πολυαγαπημένε μας Ανδρέα,

Δεν είμαι σίγουρος τι αλήθεια πρέπει να σου πω και πώς να σε αποχαιρετήσω.

Τι να πρωτοπώ και τι να αφήσω πίσω.

Η διαδρομή σου ήταν τόσο έντονη που κάθε στιγμή έχει το δικό σου αποτύπωμα.

Όσο και αν φαίνεται υπερβολικό, άφησες ανεξίτηλα την σφραγίδα σου στην σύγχρονη ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ήσουν μια χαρισματική προσωπικότητα. Ήσουν μια μοναδική και ευγενή μορφή, ντόμπρος και αυθεντικός. Απόλυτος κάποιες φορές, αλλά πάνω από όλα δίκαιος.

Ο Ανδρέας δεν ήταν ποτέ απλός διεκπεραιωτής αποφάσεων. Ήταν ο διαμορφωτής και ο φορέας πρωτογενών θέσεων και αντιλήψεων. Ήταν ο δημιουργός.

Ήταν, κυρίως πρωτοπόρος. Ήταν μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης και ένας φωτεινός φάρος καθοδήγησης.

Τον ευχαριστούμε γιατί με το ήθος του, την έμφυτη σεμνότητα και ευγένειά του, την ειλικρίνεια και την εντιμότητά του, την αξιοπρέπεια και την αξιοπιστία του, την ανθρωπιά και τη μεγαλοσύνη του, το πηγαίο του χιούμορ, διαμόρφωσε συνειδήσεις και δημιούργησε ένα νέο κώδικα πολιτικής, ηθικής και θεσμικής συμπεριφοράς, αλλά και ένα πρότυπο στάσης ζωής.

Υπήρξε ένας γνήσιος πατριώτης, ανιδιοτελής αγωνιστής, εμπνευσμένος οραματιστής, ένας σύγχρονος ιδεολόγος.

Έβαζε πάντοτε ψηλά τον πήχη. Με την διορατικότητά του κοίταζε πάντοτε μακριά. Κοίταζε πάντοτε μπροστά.
Κουβαλούσε και στήριζε την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Οι σκέψεις και τα οράματά του απλώνονταν σε έναν ανοικτό ορίζοντα.

Πατούσε γερά σε αρχές και αξίες. Αντλούσε δύναμη από τις ρίζες του τόπου μας, την ιστορία και την παράδοση του λαού μας.

Την πατρίδα ήξερε πολύ καλά πώς να την αγαπά, πώς να την τιμά, πώς να την υπηρετεί.

Είχε μια αμεσότητα στην επικοινωνία του, στη μετάδοση των σκέψεων και των προβληματισμών του. Ήταν διαλεκτικός και προικισμένος στοχαστής. Ήταν ένα ανοικτό βιβλίο και ένας ανεξάντλητος θησαυρός ιδεών και προτάσεων.

Ανδρέα μου,

Απέφευγες τα μικρά και τα ευτελή και επικεντρωνόσουν στα μεγάλα και τα σημαντικά. Γι’ αυτό ετύγχανες και τυγχάνεις της καθολικής εκτίμησης και αναγνώρισης .

Γι’ αυτό σε εμπιστεύονταν εθνικοί ηγέτες, όπως ο Σπύρος Κυπριανού και ο Τάσσος Παπαδόπουλος και σε σέβονταν όλοι οι κύριοι πρωταγωνιστές της σύγχρονης ιστορίας της πατρίδας μας, ανεξαρτήτως ιδεολογικής ή κομματικής τοποθέτησης.

Φίλε αγαπημένε,

Ουδέποτε ζήτησες αξιώματα. Ποτέ δεν λειτούργησες με ιδιοτέλεια και υστεροβουλία. Ήσουν από τους σπάνιους αγνούς και τίμιους ανθρώπους και ιδεολόγους που γέννησε η γενιά μας σε τούτη την εποχή των πολλών ελλειμμάτων και των σοβαρών εκπτώσεων, της ιδιοτέλειας και του ευτελούς ατομικισμού.

Μακριά από εγωισμούς, στείρα συνθήματα, λαικισμούς και επίπλαστα διλήμματα. Απαλλαγμένος από μικρότητες, χαιρεκακίες και νοσηρά και τοξικά σύνδρομα που χαρακτηρίζουν δυστυχώς την εποχή μας.

Αξέχαστέ μας φίλε και συναγωνιστή,

Ξεπροβοδίζοντάς σε σε τούτο το τελευταίο σου ταξίδι αισθάνομαι την ανάγκη και το χρέος να σε αποχαιρετήσω με λόγια και άνθη ευχαριστιών και ευγνωμοσύνης.

Σε ευχαριστούμε και σε ευγνωμονούμε, γιατί μας έδωσες παραδείγματα αρετής και προσφοράς.

Τώρα, όμως Ανδρέα, που δεν θα μπορείς με τον ισχυρό σου τρόπο να μας χαρακτηρίσεις υπερβολικούς και κόλακες, ήλθε η ώρα να χρησιμοποιήσω δικές σου εκφράσεις αγαπημένες, που στο παρελθόν προορίζονταν για άλλους εκλεκτούς της πατρίδας και της κοινωνίας, που εσύ διάνθιζες τις ομιλίες μας.

Τώρα είναι η ώρα να σου πούμε εμείς με την σειρά μας, γιατί το δικαιούσαι και το αξίζεις. Είσαι, λοιπόν ένας ευπατρίδης. Όλη η ζωή και πολυσχιδής προσφορά σου χαρακτηρίστηκε με υψηλό αίσθημα ευθύνης και με πολιτική ηθική.

Θα μας λείψει το χαμόγελό σου. Θα μας λείψει το σπινθηροβόλο και ευφυές βλέμμα σου. Θα μας λείψουν οι συμβουλές, οι νουθεσίες και το σοφό και ασφαλές καταφύγιο που πάντοτε στις δύσκολες στιγμές της ζωής μας προστρέχαμε.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, θα μας λείψουν τα ενίοτε ευφυολογήματα σου, τα ειρωνικά και σαρκαστικά σου σχόλια, που μπορεί αρχικά να μας ξένιζαν, αλλά με τον καιρό συνειδητοποιούσαμε ότι ήταν πτυχές της πληθωρικής και γεμάτης ενέργεια προσωπικότητάς σου. Ήταν οι άμυνες σου για τα όσα αμίμητα συνέβαιναν γύρω μας και σε πλήγωναν.
Η οδύνη και ο βαρύτατος πόνος που προκαλεί ο πρόωρος χαμός σου στην πολυαγαπημένη σου σύζυγο Λένια, τα λατρευτά σου παιδιά, Ηλία και Έφη, στα εγγόνια σου, στα αδέλφια σου και στους συγγενείς σου, ευχόμαστε συν τω χρόνω να απαλύνονται από το άριστο όνομα και τις πλούσιες παρακαταθήκες που τους έχεις κληροδοτήσει.

Όλοι εμείς, θέλω να ξέρεις Ανδρέα μου, δεν θα εγκαταλείψουμε ούτε στιγμή την οικογένειά σου. Άλλωστε, μην ξεχνάς ότι το ίδιο θα έπραττες και εσύ. Θα έχουν την αγάπη μας, τον σεβασμό μας και την ολόπλευρη στήριξή μας.

Ανδρέα μου,
Το χωριό της Λένια σου, το Όμοδός σου, που τόσο αγάπησες και απολάμβανες να κάθεσαι στη πλατεία του, είναι σήμερα εδώ για να σε αποχαιρετήσει. Να σε κατευοδώσει σαν άξιο τέκνο του και να σε ευχαριστήσει που το τίμησες με την φιλία και την προσφορά σου.

Είμαι σίγουρος πως ο Τίμιος Σταυρός θα σε κατατάξει εν σκηναίς δικαίου.

Αγαπημένες μου,
Σήμερα, ο δικός σου ουρανός ντύθηκε με τα χρώματα του δειλινού. Εκείνου του δειλινού, θυμάσε το οποίο είχες γράψει με τόση αγάπη και έμπνευση για τον Σπύρο Κυπριανού.

Σήμερα μπορεί το σώμα σου να φεύγει μακριά μας, το πνεύμα σου, όμως και όσα μας δίδαξες θα είναι για πάντα βαθιά ριζωμένα μέσα μας.

Η πατρίδα μας, οι απλοί άνθρωποι του τόπου μας, ιδιαίτερα εκείνους που η μοίρα τους κτύπησε σκληρά, για τους οποίους πάντοτε πάλευες, θα σε τιμούν αιώνια.

Θα σε ευγνωμονούμε και θα σε μνημονεύουμε για πάντα.

Καλό σου ταξίδι αγαπημένε μου φίλε!

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε λίγο θα σε σκεπάσει.

Αιωνία σου η μνήμη!