Επιμνημόσυνος Λόγος στο Εθνικό Μνημόσυνο του ήρωα της Αντίστασης Ντίνου Παύλου

Όσα χρόνια κι αν περάσουν, αυτές τις μέρες οι μνήμες, επιστρέφουν στις μαύρες εκείνες μέρες του 1974, που σκόρπισαν στον τόπο μας την καταστροφή με τις χιλιάδες τους πρόσφυγες, νεκρούς και αγνοούμενους της κυπριακής τραγωδίας.

Δημιούργησαν οδύνη και ανείπωτο πόνο αλλά και ανεπούλωτες πληγές. Γονιοί που έχασαν τα βλαστάρια τους, γυναίκες που έχασαν το στήριγμά τους, παιδιά που έχασαν τον προστάτη και καθοδηγητή τους.

Ως ευλαβικοί προσκυνητές μαζευτήκαμε και φέτος στον ιερό τούτο ναό για να κλίνουμε ευλαβικά το γόνυ και να αποτίσουμε φόρο τιμής σε ένα αγνό πατριώτη.

Είναι μεγάλο το προνόμιο να μιλά κανείς για άντρες σαν τον αείμνηστο Ντίνο Παύλου.

Ιδιαίτερα, σήμερα, σε μια εποχή έντονης κρίσης αξιών, ανέξοδης συνθηματολογίας, φτηνού λαϊκισμού, ηθικής κατάπτωσης και υλιστικού εκμαυλισμού, έχουμε ανάγκη της νοερής παρουσίας ηρώων, όπως του Ντίνου Παύλου. Της αρετής και των ιδανικών του. Του πνεύματος και του μηνύματος των αγώνων και της προσφοράς του.

Αποτελεί, πρώτιστα, αναβάπτισμα και φόρο τιμής σ’ ένα άνθρωπο αγωνιστή που πόνεσε και πάλεψε για τα ιδανικά της πατρίδας, της ελευθερίας και της Δημοκρατίας, που έφυγε, όμως αδικαίωτος, όπως και τόσοι άλλοι, όταν την ίδια ώρα η πατρίδα μας συνεχίζει να αγωνίζεται για να βρει το δίκιο της.

Είναι ένα μνημόσυνο χρέους, γιατί υπενθυμίζει σ’ όλους εμάς που πιστεύουμε στα ίδια οράματα και ιδανικά, πως πρέπει να συνεχίσουμε με τον ίδιο ζήλο, το ίδιο ήθος και τις ίδιες αρχές, όπως αυτές μας κληροδοτήθηκαν και από τον σημερινό τιμώμενο ως βαριά παρακαταθήκη.

Σήμερα, σαράντα έξι χρόνια μετά από το δίδυμο έγκλημα του 1974, καλούμαστε να επανασυστρατευθούμε στις επάλξεις του αγώνα και της διεκδίκησης, στις επάλξεις της υπεράσπισης των δικαίων και των δικαιωμάτων της πατρίδας και του λαού μας.

Καλούμαστε να δικαιώσουμε τη θυσία και τους αγώνες των ηρώων και των μαρτύρων μας της 15ης Ιουλίου και της 20ης Ιουλίου του 1974.

Αυτό το χρέος το οφείλουμε και στον Ντίνο Παύλου, το λεβεντονιό της Δοράς, το μαχητή της αντίστασης, το φλογερό πατριώτη, το σθεναρό αγωνιστή.

Ο Ντίνος Παύλου, γιος του Παύλου Κωνσταντίνου και της Παρθενόπης, γεννήθηκε στη Δορά το 1946. Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο του χωριού και στη συνέχει στο Ελληνικό Γυμνάσιο Λεμεσού από όπου μετεγγράφηκε αργότερα στο Γεωργικό Γυμνάσιο Μόρφου, μετά τις γυμνασιακές του σπουδές, ως γόνος αγροτικής οικογένειας είχε ως όνειρό του να αποκατασταθεί στο χωριό του και να δραστηριοποιηθεί ως αμπελουργός.

Νυμφεύθηκε την Ελένη, το γένος Κολώνα με την οποία απέκτησε τρεις γιους, τον Παύλο, τον Πανίκο και τον Ανδρέα, ο οποίος μετά το θάνατό του μετονομάστηκε σε Ντίνο.

Ο Ντίνoς Παύλου ως Ειδικός Αστυνομικός και ως ενεργός πολίτης είχε μια έντονη δράση υπεράσπισης των Συνταγματικής Τάξης και της Δημοκρατίας την προ-πραξικοπηματική περίοδο.

Το πραξικόπημα τον βρήκε να υπηρετεί στον Αστυνομικό Σταθμό της Μαλλιάς. Αντιστάθηκε μαζί με τους συναγωνιστές του στη σφοδρή επίθεση που δέχθηκαν από τους πραξικοπηματίες, οι οποίοι λόγω υπέρτερης δύναμης κατέλαβαν τελικά στον Αστυνομικό Σταθμό. Ο Ντίνος Παύλου σε λίγο έπεφτε νεκρός ύστερα από την εν ψυχρώ εκτέλεσή του από έναν εκ των πραξικοπηματιών.

Δυστυχώς, η άνανδρη δολοφονία του Ντίνου Παύλου παρέμεινε ανεξιχνίαστη. Ωστόσο, ο Ντίνος Παύλου παραμένει φωτεινό παράδειγμα για τις νεότερες γενιές υπεράσπισης και προάσπισης της δημοκρατίας και της νομιμότητας.

 Φίλες και φίλοι,

Αυτές τις μέρες,  που συμπληρώνονται σαράντα έξι χρόνια από το δίδυμο έγκλημα του Ιούλη του 1974, καλούμαστε με εθνικά μνημόσυνα και ανάλογες τελετές να μνημονεύσουμε και να τιμήσουμε τους ήρωες και τους μάρτυρές μας.

Σαράντα έξι χρόνια μετά είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως με εύηχα συνθήματα και φλογερούς επιμνημόσυνους λόγους δεν εκπληρώνουμε το χρέος μας προς τους ήρωες και τους μάρτυρές μας.

Βαριά είναι η ευθύνη και ασήκωτο το χρέος απέναντι στην πατρίδα και το λαό μας. Απέναντι σε όσους θυσιάστηκαν, αλλά και στα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Το σημερινό στάτους κβο είναι απαράδεκτο και ασφαλώς δεν μπορούμε να συμβιβαστούμε με αυτό. Κάποιοι, ίσως να έχουν βολευτεί με την κατοχή. Οι εχέφρονες άνθρωποι, όμως συνειδητοποιούν ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να αποδεχθούμε οποιαδήποτε μορφή διχοτόμησης, η οποία θα είναι καταστροφική για τον τόπο και θα επιφέρει ακόμη περισσότερα δεινά.

Σε μια περίοδο που η Τουρκία έχει αποθρασυνθεί και στα πλαίσια της πολιτικής της «Γαλάζιας Πατρίδας», δεν αποκρύβει την ακατάσχετη βουλιμία της και τον νεοθωμανικό επεκτατισμό της σε βάρος, όχι μόνο της Κύπρου και της Ελλάδας, αλλά και πολλών άλλων κρατών της Ανατολικής Μεσογείου και όχι μόνο, ο πολυκερματισμός του εσωτερικού μετώπου θα συνιστούσε εθνική μωρία και εθνική αυτοχειρία.

Η Κύπρος μέσα σε αυτή τη νέα τάξη πραγμάτων που χαρακτηρίζεται από εύθραυστες ισορροπίες και ραγδαίες μεταβολές, με απρόβλεπτες και επικίνδυνες προεκτάσεις, οφείλει να αναδείξει έμπρακτα τα γεωπολιτικά και τα γεωστρατηγικά πλεονεκτήματα της και να φροντίσει να αξιοποιήσει ευκαιρίες και δυνατότητες που προσφέρονται.

Η διαμόρφωση και η διεύρυνση συνεργασιών και η αναζήτηση ισχυρών γεωπολιτικών στηριγμάτων στη βάση εξυπηρέτησης της εθνικής ασφάλειας και της ευρύτερης ειρήνης και σταθερότητας στην περιοχή αποτελεί επιτακτική ανάγκη.

Ακατάπαυστη πρέπει να είναι η προσπάθεια μας, με πατριωτικό ρεαλισμό, αλλά και με συνέπεια σε αρχές, να πολιτευτούμε με καθαρότητα σκέψης, σύνεση και μακριά από δοκιμασμένες και ατελέσφορες συνταγές, που με μαθηματική ακρίβεια μας οδηγούν σε νέες περιπέτειες και σε νέα δεινά.

Πρέπει να ξεφύγουμε από σαθρές νοοτροπίες και συμπεριφορές που μυρίζουν ναφθαλίνη που διαχρονικά αποδείχθηκαν εθνικά επιζήμιες.

Οφείλουμε να αποδείξουμε στην πράξη και όχι με λόγια για εσωτερική κατανάλωση, ότι μάθαμε από τα παθήματα του παρελθόντος και ότι αγαπούμε πραγματικά και υπηρετούμε την πατρίδα μας με αφοσίωση και ανιδιοτέλεια, ακόμα και αν χρειαστεί να θυσιάσουμε προσωπικά κεκτημένα ή προσωπικά βολέματα και φιλοδοξίες.

Δεν είναι η ώρα για κομματική επικράτηση.

Δεν είναι η ώρα για μακροπρόθεσμούς ή βραχυπρόθεσμους προσωπικούς ή κομματικούς σχεδιασμούς.

Είναι η ώρα που θα πρέπει με εθνική συνεννόηση, συναντίληψη και ευρύτερη συναίνεση να υπηρετήσουμε το συλλογικό καλό.

Το χρέος μας απέναντι στους νεκρούς μας, αλλά και σε όλους όσοι έδωσαν τη ζωή τους στους διάφορους αγώνες για την προστασία της δημοκρατίας, της εδαφικής ακεραιότητας και της κυριαρχίας της πατρίδας μας, επιβάλλει να συνεχίσουμε τον αγώνα για την απελευθέρωση και επανένωση της πατρίδας μας.

Μόνο τότε οι ψυχές των νεκρών μας θα αναπαυθούν.

Γιατί μόνο τότε θα είναι βέβαιοι πως οι μελλοντικές γενιές των Κυπρίων δεν θα περάσουν ανάλογες με εκείνους τραυματικές εμπειρίες και δεν θα γευτούν τους πικρούς καρπούς της αδελφοκτόνου διχόνοιας, αλλά και του πολέμου.

Αυτή θα είναι η καλύτερη απόδειξη της αιώνιας ευγνωμοσύνης μας προς τους ήρωες που σήμερα μνημονεύουμε, καθώς και προς τους αγνοουμένους μας που για την τύχη τους ακόμα αγωνιούμε.

Δόξα και τιμή σε όλους όσοι πότισαν με το αίμα τους το δέντρο της κυπριακής ελευθερίας.

Αιωνία ας είναι η μνήμη σου αείμνηστε Ντίνο Παύλου.